17 lutego 1981 roku, po 29 dniach strajku okupacyjnego na Uniwersytecie Łódzkim, władze PRL-u zdecydowały się wobec narastającego niezadowolenia środowisk studenckich, zalegalizować Niezależne Zrzeszenie Studentów. Walkę o niezależność i własną organizację zaczęto jesienią 1980 roku, kiedy w środowisku akademickim pojawiły się idee i programy mające na celu zmianę otaczającej rzeczywistości.

Opór władzy doprowadził do szeregu protestów. Eskalacja miała miejsce w Łodzi, rozmowy prowadzone przez studentów z przedstawicielami władz PRL-u, którzy odpowiadali za oświatę załamały się, w wyniku czego 21 stycznia rozpoczął się strajk okupacyjny na terenie Uniwersytetu Łódzkiego.

Postulaty z którymi nie chciały się zgodzić władze to m.in. skrócenie czasu służby wojskowej dla studentów, niezależność uczelni w sprawach dydaktycznych i naukowych, wydłużenie czasu studiów do 5 lat. Strajk, który rozpoczął się 21 stycznia, był najdłuższym studenckim wystąpieniem w Europie, wzięło w nim udział około 10 000 osób, a o jego powadze może świadczyć to, że w dokumentach SB figurował on jako jedna z 10 przesłanek wprowadzenia stanu wojennego. Wobec braku zgody władz na rejestrację Niezależnego Zrzeszenia Studentów, strajk rozprzestrzenił się na inne uczelnie w całym kraju. Ostatecznie 17 lutego komuniści skapitulowali i wydali zgodę na rejestrację NZS-u.

Obiecano również spełnienie postulatów strajkujących a także poprawę sytuacji socjalnej studentów. O odwadze i determinacji tych młodych ludzi świadczy również to, że w statucie NZS-u pomimo nacisku władz, nie znalazł się zapis o przewodniej roli PZPR. 18 lutego podpisano Porozumienie Łódzkie, które formalnie kończyło strajki. Studenci zyskali nie tylko wolną i niezależną organizację, ale również autonomię uczelni i wolny dostęp do wiedzy. Porozumienie Łódzkie było dla środowisk akademickich tym czym dla robotników były porozumienia zawarte w Gdańsku, Jastrzębiu i Szczecinie.